Wie ben ik
Ik ben Bram. Twaalf jaar lang werkte ik in een omgeving waar spanning, alertheid en onverwachte prikkels dagelijkse kost waren. Ik leerde functioneren in omstandigheden waar het lichaam nooit echt kan ontspannen. Mijn hoofd kon dat aan. Mijn lichaam dacht daar anders over.
​
Na jaren in gevangenissen werken merkte ik dat mijn lichaam sneller reageerde dan mijn gedachten. Een plots geluid, een onverwachte beweging, een kind dat begint te huilen in de supermarkt — mijn adem stokte, mijn hart versnelde, mijn spieren spanden zich op nog voor ik besefte wat er gebeurde. Mijn lichaam leefde in een reflex die ooit nodig was, maar niet meer paste bij mijn leven.
Dat was het moment waarop ik besefte: het lichaam onthoudt veel, maar weet niet altijd wat het nog moet vasthouden.
Ik stond daar, met een koekendoos in mijn hand, terwijl mijn lichaam reageerde alsof ik opnieuw in een stresssituatie stond. Mijn geest was rustig. Mijn lichaam niet. Dat verschil raakte me. Het liet me zien dat spanning niet alleen in gedachten zit — het zit in weefsel, in adem, in reflexen die ooit bescherming waren.
Ik draag ook mijn eigen verhalen mee. In mijn leven waren er momenten van verlies, waaronder het stilvallen van kleine levens die nooit de kans kregen om te groeien. Dat soort ervaringen nestelt zich niet alleen in gedachten, maar ook in het lichaam.​
Ze hebben mij geleerd hoe diep spanning kan zitten, hoe stil verdriet kan zijn, en hoe belangrijk het is dat een lichaam zich veilig mag voelen.
Die zachtheid, die traagheid, die ruimte — dat breng ik mee in mijn werk.
​
Waarom ik Zenuw‑Stroom startte:
Ik wilde niet langer alleen “praten over spanning”. Ik wilde werken met het deel dat écht vasthoudt: het lichaam.
​
Zenuw‑Stroom ontstond uit de wens om mensen te begeleiden naar een plek waar hun lichaam opnieuw mag spreken, waar het mag loslaten wat het te lang heeft gedragen, en waar veiligheid niet wordt uitgelegd maar gevoeld.
​
Hoe ik werk:
Mijn werk is traag, zacht en gericht op het zenuwstelsel. Ik gebruik fascia‑gerichte technieken, psoas‑release, somatische aanraking en adem. Niet om iets te forceren, niet om te corrigeren, maar om jouw lichaam te herinneren aan:
• veiligheid
• zachtheid
• ruimte
• het gevoel dat je niet constant alert hoeft te zijn​
​
Het lichaam verandert wanneer het zich veilig voelt — niet wanneer het wordt geduwd.
​
Wat je bij mij mag verwachten:​
Een moment waar je niet moet presteren. Waar je niet moet uitleggen. Waar je niet moet “sterk zijn”. Waar je lichaam mag zakken, trillen, ademen, loslaten. Waar spanning niet wordt gezien als een probleem, maar als een beschermingsmechanisme dat we samen mogen herleren.
​
Voor wie dit is:
Voor mensen die vastzitten in chronische spanning.
Voor mensen die “alles al geprobeerd” hebben.
Voor mensen die voelen dat hun lichaam achterloopt op hun hoofd.
Voor mensen die willen leren hoe het voelt om niet constant alert te moeten zijn.
Het lichaam is een archief. Het bewaart alles wat je hebt meegemaakt — ook de dingen die je dacht al lang achter je te hebben gelaten. Maar het lichaam weet niet altijd dat het mag loslaten. Daar precies ligt de kracht van lichaamswerk: het lichaam herinneren aan wat veilig is, zodat het kan ontspannen in plaats van beschermen.
Wie ben ik ook nog ;)
Naast de therapeutische Bram bestaat er ook gewoon… Bram.
De goedlachse, speelse mens die graag met zijn handen werkt, zowel in de praktijk als erbuiten. Wanneer ik niet met iemand op de massagetafel werk, vind je me vaak achter een stuk hout — gutsen, schuren, vorm geven. Houtsnijden is voor mij hetzelfde als lichaamswerk: traag, aandachtig, ritmisch, en met respect voor wat er al aanwezig is. En geef toe, boys will be boys, met messen spelen blijft er toch een beetje inzitten.
​
Ik ben ook iemand die graag op de yogamat staat. Niet om perfect in een houding te passen, maar om te ademen, te voelen, te vertragen. Yoga is voor mij geen prestatie, maar een manier om mijn eigen zenuwstelsel te laten zakken, zodat ik dat ook voor anderen kan doen.
​
En verder ben ik gewoon Bram: iemand die graag lacht, die soms wat chaotisch door het leven danst, die wierook opsteekt en intussen nog eens beetje zit te gamen, en oh ja, bordspellen, miniature games en alles wat in een vriendengroep voor luid gelach en plagerijen kunnen zorgen, hoort ook bij mij.
Ik ben ook verliefd op elke vorm van natuur en voornamelijk, bos, als 2de gaan we over naar de fascinatie voor de pinguïns en de 3de de beruchte Stoffel, DE honingdas (als je eens goed wil lachen, zoek Stoffel eens op en je krijgt sowieso een glimlach op je gezicht!).
​
En ja, ik ben ook een partner. Iemand die graag lacht, deelt, plaagt, en samen met haar door het leven danst. Ze is iemand die mij zacht houdt, mij uit mijn hoofd haalt, mij laat vertragen en mij herinnert dat het leven niet alleen gaat over werken met anderen, maar ook over samen zijn met iemand die je graag ziet.
Ze zit niet in mijn praktijk, maar ze is wel in mijn leven — en dat maakt mij een betere Bram, en dus ook een betere therapeut.
​
Dat stuk van mij zit óók in elke sessie. Je komt bij een mens terecht, net zoals jij, met begrip, herkenning en vooral veiligheid.